Disa arinj polarë janë në rrezik nga uria pasi akulli i detit Arktik po shkrihet sepse ata nuk mund ta përshtatin dietën e tyre me jetën në tokë, kanë zbuluar shkencëtarët.
Lloji legjendar i Arktikut ushqehet me foka të rrethuara, të cilat mund të gjuajnë në ajsbergë përgjatë bregdetit.
Por ndërsa akulli zhduket në një botë që po ngrohet, shumë arinj po kalojnë më shumë kohë në tokë, duke ngrënë vezë zogjsh, manaferra dhe bar.
Megjithatë, këto kafshë humbin peshë me shpejtësi në tokë, gjë që rrit rrezikun e vdekjes së tyre.
Arinjtë polarë janë bërë simbole të kërcënimit në rritje të ndryshimeve klimatike në Arktik, por realiteti i ndikimeve në këtë specie është i ndërlikuar.
Megjithëse numri i arinjve ra në mënyrë drastike deri në vitet 1980, kjo ishte kryesisht për shkak të gjuetisë së paqëndrueshme.
Me mbrojtje më të madhe ligjore, numri i arinjve polarë filloi të rritet.
Por rritja e temperaturave globale tani shihet si kërcënimi më i madh për to.
Kjo për shkak se detet e ngrira të Arktikut janë vendimtare për mbijetesën e tyre.
Por gjatë muajve të ngrohtë, shumë pjesë të Arktikut tani duket se kanë gjithnjë e më pak akull.
Për të kuptuar se si këto kafshë arrijnë të mbijetojnë ndërsa akulli zhduket, studiuesit gjurmuan aktivitetet e 20 arinjve polarë gjatë muajve të verës gjatë një periudhe trevjeçare.
Përveç marrjes së mostrave të gjakut dhe matjes së peshës së ariut, kafshëve iu dhanë qafore me videokamerë dhe GPS.
Kjo i lejoi shkencëtarët të gjurmonin lëvizjen e kafshëve, aktivitetet e tyre dhe atë që hanë.
Në muajt e verës pa akull, arinjtë përdorën strategji të ndryshme për të mbijetuar – disa praktikisht pushuan për të ruajtur energjinë.
Shumica u përpoqën të mblidhnin bimësi dhe manaferra ose notonin përreth për të parë nëse mund të gjenin ushqim.
Të dyja qasjet dështuan – 19 nga 20 arinj në studim humbën masën trupore, në disa raste deri në 11 për qind.
Mesatarisht, ata humbën një kilogram në ditë.
“Pavarësisht se çfarë strategjie ata u përpoqën, nuk kishte asnjë përfitim të vërtetë nga asnjëra qasje në drejtim të zgjatjes së periudhës së mbijetesës në tokë,” shpjegoi autori kryesor i studimit Dr. Anthony Pagano, i Shërbimit Gjeologjik të SHBA në Alaskë.
