Solstiku apo solstici – Diellndalimi, është çasti kohor i vitit në të cilin boshti tokësor arrin pjerrësinë më të madhe dhe më të vogël ndaj diellit.
Solstiku, diellndalimi, ndodh dy herë në vit, 21 qershor, që quhet diellndalimi veror (solstici i verës), dhe më 21 dhjetor, i cili quhet diellndalimi dimëror (solstici i dimrit).
Diellndalimi veror ndodh më 21 qershor, në gjysmëlëmshin verior dhe gjysmëlëmshin jugor të tokës. Diellndalimi i verës është dita më e gjatë e vitit, dhe për pasojë nata më e shkurtër. Në çastin e diellndalimit, Dielli arrin pjerrësinë më të madhe të lëvizjes së tij në krahasim me eklipsin (errësimin), dhe është në zenit të tropikut të Gaforres. Diellndalimi veror përfaqson fillimin e verës dhe ka qenë në histori shkak festimesh.
Diellndalimi dimëror ndodh në gjysmëlëmshin jugor, më 21 dhjetor, apo 22 (21 apo 22 qershor) në gjysmëlëmshin verior të Tokës. Data e diellndalimit dimëror shënon edhe ditën më të shkurtër dhe natën më të gjatë të vitit. Dielli mbërrin pjerrësinë më të vogël dhe ndodhet në zenit në tropikun e Bricjapit. Edhe diellndalimi i dimrit ka qenë me qindra vjet me radhë shenjë festimesh të ndryshme dimërore, p.sh. Saturnalia në Romën e lashtë, Kvanza për disa popuj afrikanë, si edhe Krishtlindja ndër të krishterët.
Diellndalimi së bashku me baraznatën lidhen me përcaktimin e stinëve të vitit.
Solstiku i dhjetorit shënon momentin e saktë kur rrezet më të drejtpërdrejta të diellit arrijnë pikën më jugore në jug të ekuatorit përgjatë Tropikut, ndërsa në solsticin e dimrit, hemisfera veriore e Tokës arrin maksimumin maksimal të saj nga dielli.
Fjala “solstik” vjen nga fjalët soliste sol solere, që do të thotë “dielli qëndron ende”. Në solsticin e dhjetorit, lëvizja ditore e diellit në qiell duket të pushojë, dhe shohim diellin të rritet dhe të vendoset në pikat e saj më jugore në horizont para drejtimit të përmbysjes.
